Tikkertje spelen

Ik weet het nog goed. De eerste dag op de kleuterschool. Hoe de klas eruit zag, een slinger met zelfgeplakte paddestoeltjes. Hoe de juf mij bij de bouwhoek zette, bij een bekend buurjongetje (Christo heette hij). En hoe we later die dag met zijn alleen een spelletje gingen doen: tikkertje. Daar had ik nog nooit van gehoord, ik dacht dat het iets met een klok te maken had, die tikt immers ook. Blijkbaar was het een erg spannend spelletje, want iedereen begon ineens te rennen.... behalve ik.....
En nu, 33 jaar na dato sta ik daar weer. Ik ben getikt door Marjolein. En ik moet 5 gekke dingen van mezelf in mijn blog blootgeven.... Dat is niet zo heel erg, want bijna niemand leest ze, haha! (ik daag iedereen uit die dit leest om in ieder geval te reageren, zodat ik weet wie het weet ;-)))). Maareh.... nu moet ik dus ook weer 5 anderen gaan "tikken" en daar zit ik meer mee in mijn maag. Want, net als die kleuter die nog verdwaasd om zich heen staat te kijken om wat haar nu toch weer is overkomen, zo sta ik nu ook, want iedereen die ik ken met een blog is al getikt....(althans is al genoemd door iemand anders ;-). Overkomt mij nu iets heel vreselijks als ik het hou bij die 5 gekke dingen en verder gewoon verder ga met leven?? Ik hoop ut maar......

Daar gaat ie:
1 Ik ben gek op pijpjes waar je op kan blazen.... en waar dan geluid uit komt! Zo heb ik een hele verzameling houten bamboefluiten, dwarsfluitjes, een panfluit en zelfs een didgeridoo! Ik kan er ook nog op spelen!
2 Op mijn bureau op het werk staan natuurlijk foto's van mijn meisjes, maar ook een kleine (kanga)roe van Winnie de Pooh en als je op zijn kop drukt en weer loslaat, springt hij de lucht in! (doet het altijd goed als we iets te serieus worden of ons vervelen)
3 In mijn pubertijd heb ik een half jaar in een hommelkwekerij gewerkt. Daar verzorgde ik nestjes vanaf 1 koningin met eitjes tot een bak vol krioelende werksters en darren. Ik heb nog steeds een zwak voor deze insecten-met-bontjasje en ik ben in dat half jaar maar 3 keer gestoken!
4 Spinnen in huis pak ik met de hand op en zet ze liefdevol weer buiten (nou ja, die hele dikke doe ik met een glas en die gooi ik met een zwiepert naar buiten)
5 En het allergekste (volgens Nine): Ik heb gaatjes in mijn oren, maar draag geen oorbellen (meer).
Het moet niet gekker worden.....

Even proeven

Nine roept al een hele tijd dat ze zo graag viool wil spelen. Geen idee van wie ze dat heeft, want ik ken werkelijk niemand die zo'n instrument heeft. Maar ik zou het geweldig vinden (denk ik) als ze het zou gaan doen. Ik heb het zelf ook altijd al een mooi intrument gevonden, naast de piano en de gitaar waar ik wel een aardig geluid uit weet te halen (als ik weer even zou oefenen). Afijn ik dwaal af.
Vandaag was het zover. We mochten proeven. Proeven aan allerlei instrumenten bij de muziekafdeling van het Centrum voor de Kunsten in Eindhoven, kortweg CKE. Er was een speciale kindermiddag georganiseerd. Natuurlijk begonnen we aan een halfuurtje strijkers


Na het wisselen koos Marleen voor de Bas (of Cello, weet het even niet meer). Past wel bij haar he?
Het was de eerste les nog niet zo druk, dus mocht ik ook nog meedoen met een cello! Daar zijn alleen helaas geen foto's van.......

Na de strijkers gingen we door naar een workshop dansen. Dit vinden de meiden ook helemaal geweldig.

En ik vind deze foto best wel geweldig ;-)))

Toen was er nog tijd voor een lesje harp. Ook zo'n magisch instrument en het grote voordeel: als hij eenmaal goed is gestemd, kan je er niet vals op spelen!!!
De foto houden jullie tegoed, want Blogger heeft er even geen zin in om nog een foto toe te voegen....

Verder hebben de dames nog even herrie gemaakt op een (stuk van een) dwarsfluit.
Ik ben benieuwd of een van deze foto's ooit nog zal worden gebruikt in een programmaboekje als een van de dames een concert gaat geven....

Feesten bij de buren

Elk jaar als er weer eentje jarig is, krijg ik de kriebels. Er moet weer een partijtje georganiseerd worden. Alle jaren was ik het die de spelletjes voorbereidde, de uitnodigigen maakte, de tractaties verzon enzovoort. Dit jaar wilde Marleen geen spelletjes meer: "stom en kinderachtig"... Slik, wat wordt het dan? Duuk opperde een speurtocht. "Ja!" vond Marleen. En zo gebeurde het dat ik alleen maar een taart en frietjes hoefde te regelen en Duuk een hele speurtocht in elkaar zette met behulp van GPS Erg cool en dat vonden de kids ook! De weergoden waren ons goed gezind, want de hele week heeft het geregend, behalve op onze woensdag :-)))



Na de nodige instructie van Duuk konden we op pad. Hij had van te voren al de coordinaten van een aantal punten ingevoerd die we met behulp van vragen moesten terugvinden en die dan weer in voeren in de gps. Het klinkt misschien wat ingewikkeld, maar dat lijkt maar zo :-)

Halverwege even wat gegeten en gedronken, want het was best een flinke wandeling!
Gelukkig konden de kids toen we weer thuis waren lekker op de bank ploffen, alwaar we een filmpje hebben opgezet. Ondertussen hebben Duuk en ik frietjes gebakken. Precies op tijd kwamen de ouders weer langs om de kids op te halen.
Zo'n feestje is leuk. Zeker als alles lekker loopt en het weer ook nog meewerkt. Maar het allermooiste moment is als de ouders hun enthousiaste kinderen weer ophalen en Marleen blij en te vreden is over haar feestje. Dan kan je zelf met een gerust hart op de bank in elkaar storten :-)

Een waarom die titel? Drie keer raden welke film we hebben gekeken ;-).

Update Bas

Met Bas gaat het goed! Hij dartelt weer vrolijk rond in de tuin. Ongelofelijk hoe een kat de ene dag nog zo ziek kan zijn dat je voor zijn leven vreest en een paar dagen later is hij weer helemaal de oude gravende, kroelende, gekke bazzeboef. Zijn ab*-kuur is voorbij. Hij krijgt nog wel 2 keer per dag insuline ingespoten. In een week spreken we al aardig de taal der diabeten: Instellen*, bbs*, eh*, da*. Dankzij de dierenarts maar vooral ook dankzij een formum speciaal voor suikerspinners en een maillijst zijn we al heel wat wijzer geworden. Lang leve internet en lang leve Bas!


*bbs: bloedsuikerspiegel
*da: dierenarts
*ab: antibioticum
*eh eenheden insuline
*instellen: een goed evenwicht vinden tussen de hoeveelheid insuline en voeding zodat de bbs tussen gezonde waarden blijft.

Visite

Vandaag kwam mijn broer met zijn gezin op bezoek. Tegenwoordig wonen zij in Friesland en dat is niet naast de deur, dus helaas zien we elkaar niet zo vaak. Maar als we dan weer eens bij elkaar zijn is het altijd gezellig en druk. Tja want met 4 kids extra is het een aanpassen hier en daar.
In de keuken past het net.
Op de bank past het nog net. (en dan bedoel ik in deze niet het Friesche "net".

Maar het plezier wat de kids samen hebben is al het geschuif en gewurm zeker waard. Maar niets was mooier dan het begin. Toen ik de voordeur open deed en al die lachende gezichten zag. Vooral toen Jeroentje meteen zijn armpjes om mijn hals sloeg en bij mij op de arm wilde. Alsof ik naast de deur woon en we elkaar elke dag zien, zo vertrouwd. Ik wordt er weer helemaal heppie van nu ik er over schrijf.
Heerlijk om zo'n neefje om me heen te hebben en dan bedoel ik niet het Friesche "neefje", (voor de niet Friezen, dat is een mug) en eigenlijk toch ook weer wel :-)

Happy birthday Marleen!

Eindelijk, eindelijk het dan zover. Onze Marleen is jarig. Al heel vroeg dribbelen de meiden boven rond. Maar dan wordt het tijd voor het plechtige moment. Dus Marleen moet terug naar bed, net doen of ze slaapt. En wij doen haar deur zachtjes open en zingen haar wakker. Nine staat al klaar met een verjaardagsbeschuit!

Helaas moet Duuk daarna alweer naar zijn werk, maar wij feesten nog even door met een lekker ontbijtje en wat kadootjes: Winxpop Layla, sierradenset van Winx, dominostenen (die je om kan gooien) en als klap op de vuurpijl een dvdspel van... Winx! Een hoog Winxgehalte dus, tja je ontkomt er niet aan en stiekem vind ik het zelf ook wel leuk. Daarna naar school met de traditionele tractatiekoffer.
's Avonds hebben we met pa, ma en de tevens jarige tante Nienke gegeten in een buffetrestaurant in Uden. Daar wilde Marleen erg graag heen :-)). Tja ze kan zich daar helemaal lens eten aan de frietjes, loempiaatjes etc en er is een heerlijk toetjes buffet (ik ben de tel kwijt hoe vaak ze daar is geweest ;-))). Daar is ze ook nog verwend met een haarband, oorbelletjes, een ketting met haar naam en een sieradensetje waarmee je letters op een veter schuift.




Nu had ik hier nog een foto van Marleen met een bord vol garnalen en een van Nine die frietjes met stokjes eet willen plaatsen.... maar blogger wil dat niet... Ik laat deze tafreeltjes graag aan jullie fantasie over ;-)

Isn't she lovely

Onze Marleen. Vandaag wordt ze alweer 8 jaar. Het is toch niet te geloven?! Ik weet nog goed dat pa Thieu zei: " Geniet er maar van dat ze zo klein zijn, want voor je het weet lopen ze met hun rugzakje het schoolplein op....." Imniddels heeft hij zijn wijsheid aangepast: " Voor je het weet staat er zo'n puistenkop voor de deur, die vraagt om jullie Marleen...." Tja als ik deze foto zie, dan geloof ik hem wel. Al mag het mij nog wel even duren! Maar heerlijk is het natuurlijk wel, zo'n mooie, lieve, grappige, gevoelige, creatieve, zelfbewuste, sociale gekke en gezonde meid om je heen hebben*


* meestal...

Lang verhaal zonder plaatjes (je bent gewaarschuwd ;-)

De scholen zijn weer begonnen! Marleen en Nine hebben er zin in. Vooral Nine geniet volop van het "groot" zijn, want dat ben je als je naar groep 3 gaat! Maandag was het schoolplein helemaal versierd (geen fototoestel bij me helaas) voor de "nieuwe" leerlingen. Groep 1 en 2 zitten namelijk op een andere lokatie. Joepie, dat heb ik dus ook niet meer, dat heen en weer gerace tussen twee schoolgebouwen (ca 5 min. fietsen).

Maar er zijn "gelukkig" er weer nieuwe stresfactoren bijgekomen.....

Allereerst ben ik sinds gisteren officieel verkeersbrigadier! (alweer geen foto ;-). Om drie uur stond ik daar, met mijn jasje, bordje en fluitje in de stromende regen.... 's avonds heb ik, samen met een andere "nieuwe" moeder instructies gekregen van een agente. En toen was het officieel. Dus voortaan sta ik elke dinsdagmiddag om 3 uur auto's te plagen ;-))).

Verder ben ik tussen de bedrijven door al druk bezig met de verjaardag van Marleen. Vrijdag is het zover, maar het eerse bezoek is vanmiddag al geweest. En vanavond hebben we de tractaties voor school alvast in elkaar gezet.

Gelukkig is de lekke band van de auto al weer helemaal geregeld door Duuk en doet internet en de telefoon het ook weer.......

Maar het aller heftigste is toch wel dat onze lievelingskater (we hebben maar een kater ;-) behoorlijk ziek is. Hij is in korte tijd sterk vermagerd en werd helemaal traag en keek zo lodderig uit zijn ogen. Inmiddels zijn we sinds maandag 3 dierenartsbezoeken, 3 dierenartstelefoontjes en een urine- en bloedonderzoekuitslag verder.... Het urineonderzoek heeft uitgewezen dat er sprake was van suiker, dus Bas is een suikerpatient (dat kan dus blijkbaar bij katten en dat wordt een heel gedoe zo'n suikerkat). Gistenochtend en vanochtend was de glucosewaarde van het bloed veeeeel te hoog (27, terwijl 5 normaal schijnt te zijn). Hij heeft dus insuline gekregen. Vanavond kwamen de uitslagen van het bloedonderzoek binnen en blijkt hij ook nog een grote ontsteking te hebben. Daar heeft hij nu antibiotica voor gekregen. Zijn glucosewaarden waren op dat moment weer normaal..... Tjonge wat een gedoe en wat een zorgen. Hopelijk komt het allemaal weer goed met onze Bas. Duimen jullie mee?! Ik wilde er nog een fotootje van Bas en Lotje bij doen, maar Blogger wil weer eens niet meewerken.... daar gaan we dit keer maar niet op wachten....

De beuk erin

Afgelopen week zijn onze meiden naar Kinderkamp de Beuk geweest. Vanaf de eerste dag waren ze razend enthousiast. Voor ons was het een beetje mysterieus. Elke ochtend om 11.00 bracht Duuk of ik de meiden naar het oude raadhuis. Daar stond iedereen dan te wachten (want wij waren altijd laat....) om vervolgens met zijn allen naar het tropische eiland te gaan, alwaar het kamp zich afspeelde. De eerste dag kwamen ze onder de verf thuis, vol met verhalen over hun hut. De tweede dag weer vol met verhalen, over de spelletjes die ze gedaan hadden en de kinderen uit hun groep. De derde dag was het niet anders. Donderdag zijn ze met een bus naar DippieDoe geweest. Het was maar goed dat er binnen ook veel te doen was, want het was geen lekker weer. 's Avonds was er disco. Dat was de eerste keer dat we een glimp konden opvangen van het kampterein. En wat zag dat er gezellig uit! Vrijdag was alweer de laatste dag. Het begon later (en nog was het haasten ;-) en om 19.00 mochten de ouders dan ook komen kijken. Het enthousiasme van zowel de leiding als de kinderen straalde me te gemoed. Wat een plezier hadden ze met zijn allen. En eindelijk mocht ik de hutten zien. Veel foto's gemaakt natuurlijk.
Nine op de hindernisbaan


De leiders van het groepje van Marleen, cole gozers!!


Nine en haar leidsters


Alle groepen hadden een hut gemaakt. Dit is het bouwsel van de groep van Marleen

Babbelen in Van Abbe

Gisterenavond ben ik met vriendin Karin naar het Van Abbe museum geweest. Het is een heel hip museum voor moderne kunst. Normaal zou ik niet gauw naar zo'n museum gaan, maar het was gratis (donderdagavond) en het gebouw op zich boeit me wel, dus vandaar. Na een lekker kopje cappuchino doken we de doeken en andere knutsels in. Soms is het ook goed om te ontdekken wat je niet boeit. En soms kunnen "dingen" ineens toch weer leuk of verrassend zijn, als je er even langer of beter naar kijkt.

Een kleine impressie van de hedendaagse moderne kunst...
Buiten stond een vrachtwagen met ballonnen, waarschijnlijk met helium gevuld, want de truck bleef drijven op het water...;-)

En deze "kubus" bestaat uit allemaal lijntjs, met de hand getrokken. En als je goed kijkt zie je ons er ook nog in terug!

In een trappegat waren allemaal cartoonachtige schetsjes gemaakt. Sommige wel heel treffend! Je mocht geen flits of statief gebruiken, dus letterlijk scherp is tie niet...figuurlijk echter wel!!

Deze muur komt aanvankelijk behoorlijk op je af, al die felle kleuren. Toch hebben we ons heerlijk vermaakt om alle teksten (proberen) te lezen.

En dan nog een zoekplaatje, waar sta ik??

Het was een leuke avond en we hebben ons prima vermaakt in deze speeltuin voor moderne kunst. Maar als ik moet kiezen tussen modern of Monet, dan kies ik toch het laatste....

Heppie

Ik weet niet wat het is, maar als ik mijn jongste neefje op schoot heb, voel ik me helemaal heppie. Dat was een jaar geleden zo

En het wordt alleen maar "erger"!!


Nog 1,5 week en dan zie ik mijn broertje, schoonzus en al hun heerlijke kids weer.
Yea!

Tjechie part II: Oude en nieuwe vrienden

Ze waren net een dag eerder geariveerd: onze Deense buren. En het klikte meteen. De voertaal werd Engels en onze handen en voeten (vooral bij de kids). Bijna 2 weken hebben we van elkaars gezelschap en vriendschap genoten. Vooral de gesprekken met Lene over het moederschap zal ik niet gauw vergeten. Heerlijk om zoveel in elkaar te herkennen.

Verder hebben we onze "oude" vrienden nabij Praag opgezocht. Het wordt al bijna een traditie. Net zoals het worstjes braden boven het vuur. Net als echte Tjechen ;-).


Jana wist ons nog te vermaken met een wandeling naar een vijver waar zich een soort bever op hield en inderdaad, hij kwam ons even begroeten....


En dan hun hond, Ready, ik heb niet veel met honden, maar deze zou ik zo mee willen nemen! En Marleen ook....

Tjechie part I: Beestjes en besjes

En dan nu eindelijk wat foto's van onze vakantie in Tjechie. Dit jaar was het de vakantie van de beestjes. Het begon al toen we op de camping aan kwamen. Het had net geregend en er liepen overal van deze kleine kikkertjes rond.
Hier zitten we goed, vonden we meteen. Want we zijn gek op beestjes (ja zelfs kikkertjes ;-))


Verder bleek al gauw dat het hier wemelde van de vlinders. Het gebeurde zo vaak dat een vlinder op ons kwam zitten, dat we er niet eens meer elke keer een foto van maakte. We hadden er al zoveel foto's van....



Tegen de avond kwamen er op het veld naast de camping regelmatig wat hertjes spelen. Helaas was het te donker en net te ver om er goede foto's van te maken. Maar bijzonder was het wel.
Verder viel er van alles te oogsten in de omgeving. Hier heeft Nine een hand vol miniaardbeitjes gescoord. Je zou het niet zeggen maar sommigen brachten echt een smaakexplosie te weeg: 10 keer lekkerder dan die waterige aardbeien uit Holland....

En dan die frambozen die achter de tent groeiden.... het was een echt snoepreisje!

The hills are alive.......

Volkomen toevallig kwam ik het tegen: een zangwedstrijd op BBC1. Een beetje als Idols, maar dan zonder dollen. Men is op zoek naar een nieuwe musicalster die de rol van Maria van de Sound of Music mag gaan vertolken. In de eerste aflevering is het aantal potentiele Maria's tot 10 geslonken. En dan is het nu aan "ons" om de enige echte Maria te kiezen. Leuk!! Dat ga ik dus zeker volgen.
En ik weet zeker dat Heleen dat ook zal doen. Ooit in een ver verleden zongen we samen op de fiets de sterren van de hemel. Vooral Edelweis "konden we goed", twee stemmig zelfs. Of onze medefietsers dat ook vonden weet ik niet. Heleen is in ieder geval wel een officiele sopraan geworden. En ik zing nog steeds op de fiets... en in een koortje ;-))

Held van de dag

De dag begon niet al te geweldig. Last van mijn rug, schouders en nek. En gewoon een beetje mumu* . Duuk hield zich wijselijk op een afstand in zijn kamer. De meiden speelden lief. Nadat ik wat gelezen had over tuinieren (minder belastend voor mijn rug ;-) en wat rond gerommeld had, bedacht ik me dat de gitaar nog nieuwe snaren moest. Dus om er even uit te zijn, nam ik de meiden mee voor een wandeling naar de grootste muziekinstrumentenzaak van Eindhoven en omgeving, bij ons "om de hoek". Halverwege hoorde ik het gedreun al. O, ja, even vergeten dat het kermis is, op het plein pal naast de winkel waar de reis heen ging.... en...ik hou niet van de kermis! De herrie, de drukte, de illusies van grote prijzen en het snoep en de ongezonde lekkernijen (normaal heb ik daar minder problemen mee, maar nu ik probeer wat af te vallen, wil ik daar natuurlijk ook niet in de buurt komen). De meiden wilden natuurlijk wel naar de kermis. Ok, dan 1 ding mochten ze kiezen. Het werd zo'n grijpding, waarmee je knuffels enzo kan pakken, als je heeeeeeel veel geluk hebt. Maar meestal glijdt zo'n schattige beertje of konijntje er op het laatste moment toch weer uit. Maar goed, na de nodige realiteit van mijn kant wilden ze het toch proberen. Allebei mochten ze 6 keer grijpen. Marleen was eerst en ik had gelijk. Gek genoeg wilde Nine toen ook juist dat proberen. Het ging niet zo goed, dus deed ik het nog even voor. En ik had er een!!!! Yea!! En een probleem..... nog 2 kansen en nog 1 meisje zonder knuffel..... ik weet niet hoeveel engeltjes er op mijn schouder zaten, maar genoeg voor een enorme dosis geluk, want ook de laatste poging slaagde! Go Marjo, go Marjo! Mijn meisjes helemaal happy en ik stiekem ook. Soms best leuk om geen gelijk te krijgen..... En weet je wat: de knuffel van Nine is vandaag ook nog eens jarig (blijkt ;-). En zo kwam alles toch nog goed.




* beetje moe, sjagerijnig, niet weten wat je wilt, niet lekker in je vel

Weer ruzie.....

Vandaag hadden we niks op de agenda staan en de dames verveelden zich, wat nogal wat ruzie tot gevolg had.... Dus pakten we de telefoon en: Hoera! Marleen mocht bij een vriendinnetje spelen. Helaas waren de vriendinnetjes van Nine allemaal niet thuis. Maar Marleen haar vriendinnetje heeft een broertje en die is ook leuk! En zo kwam het dat ik smiddags Marleen weg bracht en met Joey weer terugkwam. Een goede (tijdelijke!;-)) ruil bleek, want die twee hebben heerlijk gespeeld. Eerst hebben we appelflappen gebakken. Aanvankelijk vond ik het best wel eng om ze een mesje te geven om het fruit te snijden, maar ze konden het wonderwel. Daarna werden de Winxpoppen en de beestjes van Littles Petshop van stal gehaald. Zo lief die stemmetjes. Maar, oh nee..... weer ruzie! Dit keer tussen de konijntjes en de poesjes... tja ;-)

(S)amen

Wat zijn vrienden toch een zegen. Vandaag heb ik heerlijk bijgetankt wat betreft vriendinnen. In de middagpauze heb ik gezellig een kop koffie gedronken met een aantal vriendinnen van de BP-maillijst (ooit begonnen als babypraatjes, maar inmiddels gaan de meeste kids al ruim naar de basisschool... ) Aan het einde van de middag hebben we het nog eens dunnetjes overgedaan met het zelfde clubje in de Tapasbar om de hoek (van mijn werk). Erg gezellig en leuk om iedereen weer eens te zien.

Daarnaast kwam het toevallig zo uit dat er vanavond nog twee vriendinnen van het koor op bezoek kwamen. Door omstandigheden hadden we elkaar ook al een tijd niet gezien of gesproken, dus er was veel bij te praten. Maar waar we het vooral over hadden, waren die gewone ditjes en datjes van het leven. Die dingen waarvan je denkt dat je de enige bent die daar tegenaan loopt. En dan blijkt weer eens dat dat niet zo is. Wat een verademing. Herkenning, tips en vooral ook de grootste lol. Ik ben weer helemaal bijgetankt en opgeladen! Mijn glas is weer half vol. Gezegend ben ik met al deze lieve meiden, hopelijk zijn we nog lang samen, amen.

Time flies....

Inmiddels zijn we weer een paar dagen verder. De euforie om een regenbui is danig bekoeld.... ik heb wel weer genoeg regen gezien! Genoeg over het weer.

Hier gaat het goed. De rugpijn is (bijna) over! Vandaag ben ik zelfs met Marleen, Gusta en Katja naar de film van K3 geweest! Het was nog niet zo comfortabel onderuit zakken als ik gewend ben, maar het ging wel goed.
Gisteren ben ik met de meiden bij Gusta en Katja langs geweest, om de verjaardag van Katja te vieren. Ik weet nog goed dat het van die dreumissen waren en dat we in hun oude huis langskwamen :-) Een foto uit de oude doos!

En zo ben je ineens 7 jaar verder.... ongelofelijk.
We hadden allebei geen fototoestel bij ons (hoe kan het!) dus nu kan ik er geen "zoek de verschillen" (tussen toen en nu) van maken. Nou ja, dat zou ook niet te doen zijn. Het verschil is enorm. Het zijn al echte zelf bewuste tantes geworden. Die zelf uitmaken wat ze op hun broodje willen. Die geen stoelverhoger meer nodig hebben. Nog even en ze wonen op zichzelf. Waaahhh nu loop ik een beetje van stapel.
Nou ja, toen mijn schoonvader aan het kraambed zat en riep: "Voor je het weet gaan ze met hun rugzakje naar school....." moest ik daar nog smakelijk om lachen. Nu weet ik: "O appeltje" (insiders joke, he pa), hij heeft gelijk!!