Ooit was zij een paastak, of eigenlijk waren het er aanvankelijk 3. Na onze eerste pasen samen, had ik de takkenbos in het water in de tuin gezet. En na een paar weken zat er een flinke bos wortels aan. Zo'n groeilust kan je alleen maar belonen, dus vlocht ik drie takken ineen en plantte ze in een grote pot met grond. Ruim een jaar later was ons wilgje al flink gegroeid en mocht zij mee verhuizen naar ons eigen huisje, gekocht in de zomer van '96. Daar in de achtertuin stonden aanvankelijk 3 afgetakelde berken. Deze oude heren hebben al snel plaats gemaakt voor onze schone wilg. Nu ze in de volle grond stond, groeide ze lekker door, totdat zij even hoog werd als de acacia die aan de andere kant van de muur staat. Een van de drie takken had duidelijk de leiding genomen, maar daardoor stond onze dame er wel een beetje scheefjes bij. Dit werd in de volgende jaren steeds erger. Menig storm, waar andere grotere, rechtere bomen de wind niet konden trotseren, had ze overleefd. Maar we vroegen ons af voor hoe lang. Steeds vaker zagen we grijs haar.. eh, dode takken en bladeren verschijnen. Onze dame werd oud.....
Wat hebben we genoten van haar schaduw, van alle vogeltjes die in haar takken een speelplaats vonden, van het ruisen van haar bladeren in de wind. Je kon er zo leuk dingetjes in hangen en juist deze zomer ontdekten onze meiden hoe fijn je ook in deze boom kon klimmen!
Na heel veel overweging, is onze wilg op de to-do-lijst beland. Nr 18. Via www.werkspot.nl zijn we op zoek gegaan naar een kundige tuinman. En die vonden we. En toen was er geen ontkomen meer aan. Vrijdagmiddag belde hij: " Of hij de volgende dag al kon komen". Slik. Ja.
Gisterenmorgen was het stil, heel stil in de tuin. Ik heb de boom gedag gezegd, alles erom heen zoveel mogelijk weg gehaald.
Gisterenmiddag was het een herrie, van krakende takken, en gillende kettingzaken. De mannen zelf zeiden niet veel. Slechts het hoognodige. Ze waren heel goed op elkaar ingespeeld. In twee uur was het gedaan.
Het was weer stil en vooral leeg. Maar ook heel licht. Heel licht. En toen wist ik dat het goed was. Dat ik geen spijt zou krijgen. Maar een mooi memoriam heeft ze wel verdiend, onze wilg.
En dan volgt nu een minuut stilte....
Check!!
