Memoires van een wilg

Nr 18 Wilg in de achtertuin laten rooien.

Ooit was zij een paastak, of eigenlijk waren het er aanvankelijk 3. Na onze eerste pasen samen, had ik de takkenbos in het water in de tuin gezet. En na een paar weken zat er een flinke bos wortels aan. Zo'n groeilust kan je alleen maar belonen, dus vlocht ik drie takken ineen en plantte ze in een grote pot met grond. Ruim een jaar later was ons wilgje al flink gegroeid en mocht zij mee verhuizen naar ons eigen huisje, gekocht in de zomer van '96. Daar in de achtertuin stonden aanvankelijk 3 afgetakelde berken. Deze oude heren hebben al snel plaats gemaakt voor onze schone wilg. Nu ze in de volle grond stond, groeide ze lekker door, totdat zij even hoog werd als de acacia die aan de andere kant van de muur staat. Een van de drie takken had duidelijk de leiding genomen, maar daardoor stond onze dame er wel een beetje scheefjes bij. Dit werd in de volgende jaren steeds erger. Menig storm, waar andere grotere, rechtere bomen de wind niet konden trotseren, had ze overleefd. Maar we vroegen ons af voor hoe lang. Steeds vaker zagen we grijs haar.. eh, dode takken en bladeren verschijnen. Onze dame werd oud.....

Wat hebben we genoten van haar schaduw, van alle vogeltjes die in haar takken een speelplaats vonden, van het ruisen van haar bladeren in de wind. Je kon er zo leuk dingetjes in hangen en juist deze zomer ontdekten onze meiden hoe fijn je ook in deze boom kon klimmen!

Na heel veel overweging, is onze wilg op de to-do-lijst beland. Nr 18. Via www.werkspot.nl zijn we op zoek gegaan naar een kundige tuinman. En die vonden we. En toen was er geen ontkomen meer aan. Vrijdagmiddag belde hij: " Of hij de volgende dag al kon komen". Slik. Ja.

Gisterenmorgen was het stil, heel stil in de tuin. Ik heb de boom gedag gezegd, alles erom heen zoveel mogelijk weg gehaald.

Gisterenmiddag was het een herrie, van krakende takken, en gillende kettingzaken. De mannen zelf zeiden niet veel. Slechts het hoognodige. Ze waren heel goed op elkaar ingespeeld. In twee uur was het gedaan.

Het was weer stil en vooral leeg. Maar ook heel licht. Heel licht. En toen wist ik dat het goed was. Dat ik geen spijt zou krijgen. Maar een mooi memoriam heeft ze wel verdiend, onze wilg.

En dan volgt nu een minuut stilte....








Check!!

Check!!!

nr 44
Meedoen aan de marathon van Eindhoven op 10-10-10 alleen al om die mooie datum (6 km, je moet niet overdrijven)


Het is gelukt, en nog met een prachtig resutaat ook!! Het weer was super, de sfeer was top. Marleen en Nine bleven bij een vriendin waarvan man en kids met de 3 km meededen. Ik kwam ook nog andere vriendinnen met gezin tegen. Als je probeert zoiets af te spreken, dan lukt dat echt niet (het is echt zo druk!) en nu liep ik ze gewoon tegen het lijf :-).

Maar goed, de race. Ik stond behoorlijk vooraan in het veld en heb de hele route vanaf de startstreep lekker door kunnen lopen. Het ging heel erg goed. Het was allemaal prima vol te houden en ik heb dan ook bijna de hele route doorgerend. Ergens halverwege heb ik even geprobeerd een lantaarnpaal om te duwen... Maar toen dat niet lukte ben ik maar weer gaan rennen. Een kilometertje voor de finish kreeg ik wel heel erg last van mijn linker been en -knie. Dat was wel afzien hoor... maar natuurlijk heb ik gewoon doorgezet.

Na de finish kon ik de medaille in ontvangst nemen met die prachtige datum: 10-10-10. En van mijn vriendin kreeg ik ook nog een mooie bos rozen :-)). Ik was al een big smile doordat ik gehaald had, in een mooie tijd, en omdat ik vol zat met endorfines. Maar nu was ik helemaal heppie en trots :-). Na een heerlijke warme stroopwafel (zo die verloren calorieen heb ik in ieder geval weer binnen ;-)) zijn we naar hun huis gefietst en daar hebben we tot laat in de middag in de tuin gezeten. Heerlijk genieten van het zonnetje, de spelende kinderen, de blije hond, een heerlijk glas wijn en helium ballonnen (daar kan je ook heeeeeeeel veel plezier mee hebben!!).

En nu zit ik achter mijn pc-tje nog steeds na te genieten van deze heerlijke dag. Ik loop nu (door die knie) als een oud vrouwtje.... maar wel een trots oud vrouwtje :-)

En dan nog even, voor de fun, de resultaten, vergelijk ze voor de grap nog even met vorig jaar (twee blogjes terug)

Naam Marjo van der Knaap
Woonplaats / Vereniging Eindhoven
Afstand IAK City Run 6 km
Categorie Vrecr
Totaal plaats 418 / 501
Categorie plaats 166 / 223
Snelheid 8,955 km/uur
Bruto tijd 41:46
Netto tijd 40:12
Uw relatieve finishpositie in het totale deelnemersveld van de IAK City Run 6 km:

10-10-2010.....

In de zomervakantie heb ik een heerlijk boek gelezen. Een boek over to-do-lijstjes.
En daar ben ik nogal goed in, in van die lijstjes. Meestal zijn het van die huis-tuin-en keuken dingen die ik moet doen boodschappen, stofzuigen, brief posten enz..... Maar er is zoveel meer. Ook dingen die ik gewoon een keer gedaan wil hebben, om wat voor reden dan ook. Dus heb ik ook zo'n lijst gemaakt. Zo een voor de langere termijn. Ik ga jullie niet vertellen wat er allemaal op die lijst staat. (jammer he ;-) Maar soms is het wel erg leuk om er toch iets over te vertellen. Ik heb al het een en ander af kunnen strepen. Daarover in andere blogs meer.

Nu meer over morgen. 10-10-2010. Zo'n coole datum, die kan ik niet zomaar voorbij gaan. Die wil ik op een medaille hebben staan. En daarom kon ik het niet laten om op die lijst te zetten dat ik wederom mee doe aan de City-run, een onderdeel van de marathon in Eindhoven.

Hoe vaak heb ik dit jaar niet gedacht bij allerlei bijzondere momenten en gebeurtenissen: dit is iets om over te bloggen. En toch kwam het er niet van. Nu, of eigenlijk morgen, precies een jaar na mijn laatste blog (nou ja, het scheelt een dagje) gaan we weer verder. De grote vraag is natuurlijk: ga ik het halen (eh, ja?) en de volgende vraag is: in welke tijd?? Natuurlijk hoop ik in een betere tijd dan vorig jaar, dat zou erg mooi zijn. Aan de andere kant heb ik toch wel een ietsje pietsje minder getraind... Maar, daar zegt mijn lijstje niets over, over een tijd. Het zegt iets over doen, en daar gaan we voor.