Woensdag 4 mei

We worden wakker van het zonlicht dat door de ramen schijnt. In de verte horen we een specht. Verder is het stil, in de Sleaping Bear Dunes. We zetten wat koffie en pakken onze koffers in. We lopen nog even naar buiten, het is hier zo mooi en rustig. we boffen want nu zit er ook een specht in "onze" boom voor het huis. Hij zit heel hoog,dus fotograferen is lastig. Maar toch, we hebben hem nu ook zelf kunnen zien.


Voor het ontbijt gaan we terug naar Joe's Friendly Tavern. Pannekoeken voor de kids en ommelet voor ons. Mmmmm.

We vervolgen onze reis naar het Noorden, voor een scenic route door de Sleaping Bear Dunes.



Voordat we erg in hebben is de ochtend alweer voorbij. Onderweg informeren we naar de veerboot voor het eiland Mackinac. We kunnen alleen nog de laatste boot halen, en we kunnen alleen mee als we een hotel hebben geboekt.... en dat blijkt nog niet zo heel eenvoudig, omdat het seizoen nog niet is begonnen en veel hotels nog gesloten zijn.... Maar we geven niet zomaar op en uiteindelijk lukt het ons om een hotel te vinden dat open is en nog kamers vrij heeft. Het is wel een grote gok, want we kunnen niet zien hoe het hotel er uit ziet.....

Het boottochtje is geweldig, het uitzicht is prachtig en niemand wordt ziek.
En we hebben het bovendek helemaal voor ons zelf!


Als we aankomen, staat er een lange rij dagjesmensen te wachten voor de laatste terugtocht. En wij mogen juist lekker nog even blijven!
Het hotel is niet zo chique als The Grand, maar we boffen enorm en krijgen voor een vriendenprijsje voor twee nachten de Presidential Suite, een appartement met TWEE slaapkamers, een keuken, badkamer en een leefruimte. Yihaa!

Na een eenvoudig en smakelijk diner maken we een avondwandeling langs de kust van "ons" eiland. De zonsondergang is ook vanavond weer prachtig


Just a perfect ending of a perfect day


- Posted using BlogPress from my iPad

Location:Hoban St,Mackinac Island,Verenigde Staten

Amerika....

Het stond niet eens op ons lijstje.
We hadden er niet voor gespaard.
Ik had er wel over gezongen.
Route 66.
Maar ik had er nog totaal geen beeld bij.

Tot dat.... Nine ineens de kans kreeg om met haar team (daarover later meer) naar Amerika te gaan. Een week naar Saint Louis om mee te doen aan de Word Festival van de First Lego League. Een kans, want het was nog niet zeker. En ook een kans... van je leven!

Vrijdag twee weken geleden kregen we het te horen. Na een weekend vol spanning hoorden we maandag dat we mochten gaan. In dat weekend vlogen mijn gedachten heen en weer tussen: "we gaan niet, veel te duur" tot "kans van je leven, dit moeten we gewoon doen". Beide gedachten zijn waar. Maar de tweede gedachte is veel leuker!! Dus we gaan. Met zijn vieren. En we hebben er ook maar meteen twee weken vakantie bij geplakt. Als je iets graag wil, dan komt het goed.

Waar anderen een jaar voorbereiding voor uit trekken om de reis van hun leven vorm te geven, hebben wij een maand de tijd. Van niets tot 3 weken aan de andere kant van de oceaan. De eerste week bestond uit dingen regelen. Eerst bijzonder verlof regelen voor de meiden, allebei een eigen paspoort, en natuurlijk de vliegtickets boeken. Boeken over de Great Lakes en Chicago lenen bij de bieb.
En surfen op internet. Wat willen we zien, natuur, cultuur, architectuur, geschiedenis. Wat willen we ervaren?

De tweede week zat vol waan van de dag. Druk op het werk, druk thuis. En tussendoor proberen te wennen aan het idee dat we toch echt gaan.
En als je zo iets mee maakt, dan wil je daarover vertellen. Dus stof ik mijn blog weer op en begin met schrijven. Eerst over de voorbereidingen en straks hopelijk onderweg ook over onze belevenissen. Het is bijna meditatief. Even stil staan bij alles. Even alles op een rijtje. Voor nu en voor later.
Amen