Niet te geloven. Het is alweer een jaar. Alweer een jaar geleden dat ik voor het eerst op BERICHT PUBLICEREN drukte en mijn eerste blog het wereld wijde web in zond.
Ook toen was Marleen op kamp. Vijf dagen. En ik mis haar. Ik mis haar wijze, boze, guitige, lieve blik. Ik mis haar ruzies met Nine. Ik mis haar spontane knuffels. Morgen zie ik haar weer en ik kan haast niet wachten (grappig, dat zegt ze zelf ook zo vaak, ik hoor helemaal haar stem erbij).
Gelukkig is Nine er wel. Heel erg gelukkig, want zij was mijn zonnetje, vandaag, in een dag vol regen. Toen ik Marleen miste, pakte ze mijn hand. Toen
de schoenen (die ik meteen had moeten kopen toen ik ze een week geleden twijfelend in mijn hand had gehad)uitverkocht waren, probeerde ze me op te vrolijken. Toen ik verdrietig was, kwam ze met een stukje wc-papier. Toen we boodschappen deden, bedacht ze dat het toch wel handig was om wat dozen mee te nemen. Toen ik moe was, hielp ze me met de tafel dekken. Toen ik alleen maar beren op de weg zag, maakte ze me aan het lachen. Misschien had ik meteen met haar naar de roeiloods moeten rijden, toen Duuk belde dat daar zijn sleutels in het kanaal waren gevallen....
Maar gelukkig is Vincent er ook nog, onze andere reddende engel die met behulp van magneten de sleutels uit het 2m diepe kanaal wist te vissen!
En toen keken we uit het raam naar buiten en zag ik vol verbazing dat het rechts in onze tuin regende, en links (dus) niet! Nine en ik snelden naar buiten, in de regen en de zon. En jullie weten dan wel wat er soms kan verschijnen: een regenboog! Nine filosofeerde over de pot met goud die je onderaan de regenboog kan vinden. Ik lachte en zei: jij bent voor mij een regenboog. "Ja... en onderaan die regenboog staat een pot met LIEFDE".
Het was geen gemakkelijke dag. Maar ik zou hem zo weer over doen. Alleen al voor
dat moment!
Bron: www.vogelennatuurfotopekela.nl
Unbelieveble. It is already one year ago that I send my first blog. And like last year also this week Marleen is away on summercamp. 5 long days and I miss her. I miss her wise, angry, funny sweet looks. I miss her quarrels with Nine, I miss her hugs. I can't wait to see her back tomorrow.
Fortunately Nine is still around. Very fortunately, because she was my sun today, in a day full of rain. When I missed Marleen, she took my hand. When the shoes (which I should have bought a week ago when I held them in my hands) were sold out, she tried to cheer my up. When I was sad and cried, she gave me some toiletpaper. When we did our groceries, she helped me find boxes to cary it all. When I was tired, she helped me set the table. Maybe I should have gone with her to the rowingclub immediately, when Duuk phoned that he had lost his keys in the canal....
But fortunately we have another angel called Vincent, who came to rescue with some magnets and saved the day!
And when we looked out of the window, Nine and I, we saw full of amazement, that on the right side of our garden, it was raining, and on the left side, it was not! So we hurried outside and saw... a rainbow! Nine talked about how at the end of the rainbow there is a pot of gold to be found. I said: “I have my rainbow standing in this very garden”. Nine replied: “And at the end of that rainbow is a pot of LOVE”
This was not an easy day, at all. But I would do it all over, right away, just for this moment.
