Amerika....

Het stond niet eens op ons lijstje.
We hadden er niet voor gespaard.
Ik had er wel over gezongen.
Route 66.
Maar ik had er nog totaal geen beeld bij.

Tot dat.... Nine ineens de kans kreeg om met haar team (daarover later meer) naar Amerika te gaan. Een week naar Saint Louis om mee te doen aan de Word Festival van de First Lego League. Een kans, want het was nog niet zeker. En ook een kans... van je leven!

Vrijdag twee weken geleden kregen we het te horen. Na een weekend vol spanning hoorden we maandag dat we mochten gaan. In dat weekend vlogen mijn gedachten heen en weer tussen: "we gaan niet, veel te duur" tot "kans van je leven, dit moeten we gewoon doen". Beide gedachten zijn waar. Maar de tweede gedachte is veel leuker!! Dus we gaan. Met zijn vieren. En we hebben er ook maar meteen twee weken vakantie bij geplakt. Als je iets graag wil, dan komt het goed.

Waar anderen een jaar voorbereiding voor uit trekken om de reis van hun leven vorm te geven, hebben wij een maand de tijd. Van niets tot 3 weken aan de andere kant van de oceaan. De eerste week bestond uit dingen regelen. Eerst bijzonder verlof regelen voor de meiden, allebei een eigen paspoort, en natuurlijk de vliegtickets boeken. Boeken over de Great Lakes en Chicago lenen bij de bieb.
En surfen op internet. Wat willen we zien, natuur, cultuur, architectuur, geschiedenis. Wat willen we ervaren?

De tweede week zat vol waan van de dag. Druk op het werk, druk thuis. En tussendoor proberen te wennen aan het idee dat we toch echt gaan.
En als je zo iets mee maakt, dan wil je daarover vertellen. Dus stof ik mijn blog weer op en begin met schrijven. Eerst over de voorbereidingen en straks hopelijk onderweg ook over onze belevenissen. Het is bijna meditatief. Even stil staan bij alles. Even alles op een rijtje. Voor nu en voor later.
Amen