Hallo... met Hevin....

"Ik vind het best knap dat je me helemaal uit Koerdistan in Nederland kan verstaan..."



En dat vind ik ook! Tis toch wat. Aan het begin van de zomervakantie vertrok een van Marleens beste vriendinnetjes terug naar haar vaderland: Koerdistan. Ik ben niet zo goed in aardrijkskunde, geschiedenis en buitenlandse politiek. Koerdistan voelt heel ver. Ver in afstand en ver in de zin van: geen idee hoe ze daar leven. Geen idee hoe het eruit ziet, hoe de stand van zaken is rond techniek enzo. Ik weet wel dat ze vertelde dat ze er voorlopig nog geen vast adres zullen hebben, dus een kaartje sturen zal moeilijk worden. Maar net (nou ja rond 19.00 uur) ging de telefoon en was Hevin aan de lijn. Helemaal vanuit Koerdistan. Het had zo een reclamespotje voor op tv kunnen zijn....connecting people.

lollypop

Vandaag ben ik met de dames naar de stad geweest. Een maand geleden hadden we laarzen gekocht. Maar dankzij de heetste maand september sinds lange tijd, waren ze hun doos nog niet uit geweest. En nu bleek een van de ritsen stuk. Bummer. Terug naar de winkel dus. Zonder problemen hadden we zo een nieuw paar uitgezocht, die nog leuker waren dan de eerste ;-))

Een bezoekje stad komt niet zo heel vaak voor, dus een beetje verwennen mag dan best. Zo belandden we in de Hema op de snoepafdeling.... Het werd een doosje zwart-witpoeder voor Marleen en een panda (hoe kan het ook anders)-lolly voor Nine. En takjes voor mamma. De dames waren natuurlijk razend benieuwd naar die takjes. Wat kon daar nu aan zijn? Ik heb het geprobeerd uit te leggen. Hoe bijzonder zoethout is, en hoe lekker. Ze snapten er niets van. En toen ze op een takje hadden geknabbeld begrepen ze het al helemaal niet meer. Mooi, hoef ik die niet te delen ;-)).

En dan nu Nine en haar lolly

De leeuw is los!

Iedereen die kinderen op de basisschool heeft, komt dit vast bekend voor. Het is het thema van de kinderboekenweek. Bij ons op school zijn ze nu al mee bezig. Alle knuffels die maar een beetje in de jungel voorkomen, mogen mee in de klas. Elke knutsel, tekening en elk verhaal gaat over de wilde dieren uit het oerwoud en natuurlijk speelt de leeuw de hoofdrol (nu ik er over nadenk: leeft de leeuw eigenlijk wel in het oerwoud???)

Bij ons leeft ook een leeuw. Een hele stoere met wapperende manen. Maar als Nine hem onderhanden heeft genomen, dan is het ineens een schattig poesje.....
Hoe zal dat later gaan, als Nine haar eerste vriendjes krijgt??? ;-))

Go with the flow

Vrijdag was zo'n dag. Dat er een lekkere flow in zat. Al was dat aanvankelijk nog niet te merken. Nine was een dag vrij, maar Marleen moest gewoon naar school en dat vond ze (terecht) NIET EERLIJK! Maar gelukkig zag ze ook wel in dat we er met zijn allen weinig aan konden doen en zo kwamen we toch nog op tijd op school.

Daar raakte ik met de moeder van een klasgenootje van Nine aan de praat. Ze zit midden in een scheiding en is nu druk bezig met verhuizen en verven (en werken en regelen.....). Na snel overleg met Nine hebben we haar vriendinnetje uitgenodigd om te komen spelen. Drie vliegen in een klap: de meiden kunnen lekker met elkaar spelen; er kan flink doorgeverfd worden en ik genoot van de eerste twee klappen (wat een zin ;-)). Ik had Nine al beloofd dat we naar IKEA zouden gaan, dus dan doen we dat. De dames lekker in de ballenbak achter gelaten (nog even, want voor het weet zijn ze te groot) en ik de winkel in.

Als je dan die trap oploopt, nog even kijkend naar twee vrolijk spelende kids, en met een zee van tijd voor je (dat denk je dan nog, dat een uur een zee van tijd is), dan ben je even heel erg happy :-) En dan lekker rondstruinen over de afdelingen. Ideetjes opdoen, in mijn eigen tempo. Die ligt toch heel anders als Duuk erbij is hoor. Dan is het zoef naar de afdeling waar we moeten zijn en zoef weer weg. Neeeeee nu kon ik heerlijk drentelen en dralen tussen de bankjes, tafels en kasten door. Uiteindelijk kwam ik bij de rolgordijnen uit, waarvan ik al een tijdje droom. En daar sta ik dan weer te dromen: wel of toch niet... Ik had maar een klein duwtje nodig van een-enthousiaste-gebruiker-die-er-nog-een-paar-kwam-halen en ik was om. En het goddelijke uurtje ook... Dus zoef (toch nog weer haasten) naar de kassa en de rolgordijnen in de achterbak. O, ja en de meisjes ophalen natuurlijk.

Nadat we nog een ijsje gegeten hadden en appelflappen hadden gekocht, gingen we richting school om Marleen op te halen. Bij de geitjes een stukje verderop hebben we gezellig appelflappen gegeten. Zo kon Marleen ook nog een beetje van het IKEA gevoel genieten. Daarna was het voor Marleen nog twee uurtjes school en daarna naar een vriendinnetje. Nadat ik Nine's vriendinnetje weer thuis had gebracht hadden we nog een paar-dingetjes-die-even-moeten (boodschappen, bieb enzo) en toen was de dag alweer zo'n beetje om. Niets was gepland, alles liep als een zonnetje. Heerlijk.
Zie je, Paule, ik kan het wel!!

Gesprek van de dag

Toen we uit school naar huis fietsten:

Marleen: "Op school hebben we het over de natuur. We hebben film gekeken en er was een rode lijst met bedreigsoorten. Er staat een bruine vis op, een wilde kat en een pijlstaartrog."
Sanne (vriendinnetje van Nine): "Oh ja, en die pijlstaartrog die had die meneer die altijd met slangen speelt heel erg dood gemaakt. Ja."

Aanvankelijk hield mijn blog voor vandaag hier op. Totdat ik het jeugdjournaal zag....

Toen ik dat schreef had ik geen idee dat de dood van Steve Irwin in Australie vandaag ook het gesprek van de dag zal zijn geweest. Vandaag nam Down Under afscheid van hun held. Zo ook hun acht jarige dochtertje. Ze hield een toespraak. Kippevel. En wat verwacht je dan. Een klein gebroken hart, een klein meisje vol verdriet. Natuurlijk, dat was ze. Maar dat was niet wat je zag.

Ik zag een kind, vol trots om haar ondernemende vader. Een man die haar veel geleerd heeft, en waar je vooral veel lol mee kon hebben. Helaas heeft ze maar kort van haar vader kunnen genieten. Veel te kort. Maar het moet een waardevolle relatie zijn geweest, waarin ze heeft geleerd om alles uit het leven te halen wat er in zit.

Als je met slangen en krokodillen speelt, dan leef je intensief. Omdat je weet hoe geweldig het leven is, de pracht en kracht van de natuur. Maar ook hoe dicht je bij de dood kunt zijn. Geen garanties. Liever vol dan veilig. Nou heb ik niet bepaald de behoefte om met slangen of krokodillen te gaan spelen. Maar meer spelen en af en toe eens een grens verleggen, dat zou ik ook eens moeten proberen, voordat mijn "stingray" voorbijkomt....

Vrijheid

Maandagavond heeft Marleen meegelopen in de fakkeltocht. Op deze dag, 18 september, viert Eindhoven haar bevrijding. Toen ik hier net woonde, moest ik daar erg aan wennen. Het idee dat hier bevrijdingsdag dus driekwart jaar eerder is, dan de nationale bevrijdingsdag op 5 mei. Nadat hier de Britten en de Amerikanen door de straten reden en de bezetter uit de huizen had verjaagd, moest het westen en noorden van het land nog een hele zware winter overleven. En hoewel wij maandagavond onze bevrijding herdachten, zijn er ook nu nog steeds heel veel plaatsen op de wereld waar vrijheid geen realiteit is, maar een verre gedachte of een intens gedroomde droom. Het is goed om daar even bij stil te staan.

Voor ons, volwassenen die de oorlog niet hebben mee gemaakt, is het al moeilijk om voor te stellen hoe het is om niet in vrijheid te leven. Voor kinderen is het al helemaal een abstract begrip. Ik heb geprobeerd het uit te leggen aan mijn meiden. Ik ben al blij als er maar een sprankje van dit besef blijft hangen. Elk jaar een beetje meer.

Al zullen de veteranen die er dit jaar weer bij waren en af en toe liefdevol over Nines bol aaiden, steeds meer in aantal afnemen. Totdat er straks niemand meer over is van de mensen die ons de vrijheid teruggaven. De leegte die zij achterlaten wordt nu opgevuld door jonge mensen die elders in de wereld proberen de vrijheid te bewaren. Ik hoop dat we met zijn allen een invulling kunnen blijven geven aan het besef dat vrijheid een waardevol iets is. Dat er een tijd komt waarin niemand er meer van hoeft te dromen, omdat het werkelijkheid is geworden. Imagine......

En dan nu: foto's!!

Marleen opgetogen op weg naar de optocht

Het defile werd natuurlijk aangevoerd door een aantal veteranen. Naast hen lopen jonge sporters die het bevrijdingsvuur vanuit Bayeux hebben meegenomen om in Eindhoven de bevrijdingsfakkel aan te steken.



In het defile reden ook oude voertuigen mee


En honden ;-)


En na een tijdje kwamen de fakkels in zicht. En toen onze Marleen (tweede groene shirtje van links).


Daarna zijn Nine en ik gauw naar huis gereden. Nine stond te tollen op haar benen, helemaal op, maar hopelijk vol mooie herinneringen

Om 22.00 uur heb ik Marleen opgehaald. Die was nog helemaal hieperdepiep en over haar slaap heen. Gelukkig werkt warme anijsmelk altijd.

En daarna kon iedereen rustig gaan slapen.

Vriendschap

Dit weekende stond in het teken van de vriendschap. Een weekend eruit met 12 gekke meiden. Allemaal anders en toch samen. Uit alle hoeken van het land en zo verschillend soms dat je elkaar waarschijnlijk niet eens had gevonden als je bij elkaar in de straat zou wonen. Maar bij vriendschappen via het internet opgebouwd ligt het anders. Je blik wordt niet zo vertroebeld door uiterlijk of klank of geur (for that matter ;-). Je wordt geraakt door de verhalen. En dat alweer voor het 5e jaar!



Mooi huisje,


lekker eten,


gezellig shoppen, prachtig weer. Vriendelijke buren die het of niet erg vonden dat we ook na tienen nog vrolijk meezongen met de karaoke cd's of die er niets van durfden of wilden zeggen ;-) Wonderlijke ervaringen, zoals rondlopen in Venlo alsof we in Duitsland zaten.... of gewoon de zonsopgang tijdens een van de ochtendwandelingen.
Maar het allerleukste was dat we elkaar gewoon weer eens konden zien en horen in real life, in plaats van via lettertjes op een pc-scherm. Samen lachen, samen huilen(van het lachen), een visje eten op de markt, dobberen in zout water en natuurijk praten over onszelf en de kids. Lekker bijtanken en niets hoeven. Ik kan er weer even tegen!
Bedankt iedereen voor het heerlijke weekend! (inclusief opa en oma voor het oppassen :-)

Baarlo, beware!!!

Want we komen eraan!!!

Na een lekker drukke week (sorry voor de trouwe lezers....) waarin niet eens tijd of rust was om te bloggen, is het nu nog even stressen en dan....

BP*-weekend!!!. Voor de niet bp-ers onder ons zegt dat natuurlijk niets, maar voor de bp-ers is het een begrip! Waar het in het kort op neer komt:
12 meiden/moeders zonder de kids een weekend in een huisje in de natuur. Je begrijpt dat we daar enorme zin in hebben. Het is alweer het zoveelste jaar dat we dit doen (ben even de tel kwijt, wie helpt me?) het zal om en nabij de 6 jaar zijn? Elke keer in de tweede of derde week van september. De vroege vogels (waaronder ik, zei de gek) maken natuurlijk een ochtendwandeling door het bos. Heerlijk die eerste herfstochtenden!! De feestbeesten slapen uit..... Zaterdag is shop-dag, gevolgd door een zelf in elkaar geflansde tapasmaaltijd. En als we geen buren hebben een karaoke avond!! (dat is dit jaar voor het eerst en ik verheug me er hevig op). Zondag is het uitslapen en naar de Thermen in Arcen :-)). Daar heb ik ook al zo'n zin in!!
En dit keer voor het eerst pas maandag weer naar huis. Oh, ik heb er zo'n zin in!! Maar nu eerst weer even verder hollen door het huis om alle spulletjes te verzamelen en een klein beetje op te ruimen....voordat Gusta en Lies op de stoep staan voor de koffie :-)).

Ik zoek me trouwens suf naar een foto van een bp-weekend van vorig jaar, maar die kan ik even niet vinden...
Maar maandag of dinsdag ga ik het goed maken, want ik neem mijn toestel mee!!!

Had ik al gezegd dat ik er enorme zin in heb??

*bp staat niet voor een benzinestation, maar voor babypraatjes, een mailgroep via internet (haha, natuurlijk via internet ;-). Inmiddels zijn de meeste baby's al rond de 7 a 8 jaar, want zo lang bestaan we al, en das best lang voor een mailgroep!

Thuis is waar je hart is

Vrijdag en zaterdag waren Aunt Jopie en haar zoon John op bezoek. Aunt Jopie is zo'n 50 jaar geleden naar Australie geemigreerd. Als ik haar verhalen hoor, komt dat idee weer naar boven, om naar Australie te verhuizen. Om de ruimte die er nog is, en de mensen die veel relaxter overkomen. Duuk zou wel willen, hij heeft er 4 maanden gewoond, onder andere bij Aunt Jopie. Maar ja, daar heb je daar natuurlijk net zo goed je zorgen. In het begin waarschijnlijk zelfs veel meer.

Uiteindelijk gaat het erom dat je je thuis voelt in je hart, met de mensen om je heen. En dan maakt het niet meer zoveel uit in welk huis je woont, of ik welk land. Dus gaan we daar maar eens aan werken.

Ik heb zo'n spreukje in mijn kamer hangen en het lijkt wel of de wijsheid daarvan steeds weer aan mijn deurtje klopt:

Zegen mij met de innerlijke rust om de dingen die ik niet kan veranderen te accepteren, de moed om te veranderen wat ik kan en de wijsheid om het verschil te zien.

Haha, eigenlijk wilde ik gewoon wat foto's sturen van deze gezellige dagen... nou ja in de volgende blog dan maar

Visitors from Oz

Oom John aan het dollen met Nine

Met zijn allen aan de dis

Ma en Tante Jopie

Broer en zus

Zo, das een lekker snel blogje :-)

De rivier van het hart

Zo meteen ga ik naar een begrafenis. De vader van een vriendin is overleden. Het zal niet meevallen. Het verdriet te zien van iemand die je lief is. En het verdriet om mijn eigen ouders dat ongetwijfeld ook weer naar boven zal komen. Soms zoek ik het op, soms overrompelt me en soms weet ik dat het gaat komen. Het geeft niet. Dat is het leven. Tranen maken ruimte, ruimte in je hart, zodat je daarna weer wat dieper kan ademen.

Dus, geen mascara op vandaag en veel zakdoekjes mee. Straks staan we daar met tranen in onze ogen en verdriet in ons hart. Laat hem maar komen, de rivier van mijn hart. Ik weet dat er ook weer een tijd komt dat we met tranen zullen lachen om ons zelf en het leven.

Lieve vriendin, veel sterkte vandaag en de komende tijd.

Ze zijn klein, hebben een grappige naam, je kan ze leuk aankleden, Oh en dat snoetje.... sinds de meiden bij "Man bijt hond" een stukje over Chiwawa's hebben gezien zijn ze helemaal verkocht. Mogen wij er ook een, mamma????



Tuuuuuurlijk....
Als je op jezelf woont :-))

Shop till you drop

Vandaag ben ik de meiden op stap geweest. Dat wil zeggen: 's ochtends alleen met Nine de stad in en 's middags idem met Marleen. Heerlijk om even alleen met een van hen te zijn. Even geen ruzie, geen strijd, gewoon gezellig shoppen met een dochter. Wat is het dan ook leuk om te zien hoe verschillend ze zijn en hoe ze verschillend op dingen reageren. Zo wilde Nine de roltrap naar de schoenenwinkel ook nog een keer alleen helemaal af en weer op. Marleen gaf daar niets meer om, die is daar denk ik te groot voor ;-). Gelukkig was het niet moeilijk om schoenen te vinden. Hoewel Nine er toch echt wel een tijdje over deed en zeker 4 paar schoenen uitgebreid heeft getest. Marleen kwam, zag en koos en we waren het meteen eens over de laarzen die ze leuk vond. Nine koos verder nog een vestje uit wat ik zelf nooit zou kiezen, maar wat haar (na even wennen) eigenlijk wel heel geweldig stond. Wat wordt ze groot!
Marleen slaagde uiteindelijk voor 2 spijkerbroeken en dat is heel bijzonder, want ze is lang en dun en wil geen plooien, ritsen etc.... dus ik was al maanden voor haar op zoek. Toen we naar een winterjas keken, zagen we een leuk skipak.... en omdat we in de krokusvakantie weer naar Tjechie gaan, hebben we die ook maar meteen meegenomen. Voor Nine zag ik nog een bruin rokje wat perfect bij haar nieuwe vestje paste, dus we zijn goed geslaagd! Thuis nog even het resultaat showen

Tikkertje spelen

Ik weet het nog goed. De eerste dag op de kleuterschool. Hoe de klas eruit zag, een slinger met zelfgeplakte paddestoeltjes. Hoe de juf mij bij de bouwhoek zette, bij een bekend buurjongetje (Christo heette hij). En hoe we later die dag met zijn alleen een spelletje gingen doen: tikkertje. Daar had ik nog nooit van gehoord, ik dacht dat het iets met een klok te maken had, die tikt immers ook. Blijkbaar was het een erg spannend spelletje, want iedereen begon ineens te rennen.... behalve ik.....
En nu, 33 jaar na dato sta ik daar weer. Ik ben getikt door Marjolein. En ik moet 5 gekke dingen van mezelf in mijn blog blootgeven.... Dat is niet zo heel erg, want bijna niemand leest ze, haha! (ik daag iedereen uit die dit leest om in ieder geval te reageren, zodat ik weet wie het weet ;-)))). Maareh.... nu moet ik dus ook weer 5 anderen gaan "tikken" en daar zit ik meer mee in mijn maag. Want, net als die kleuter die nog verdwaasd om zich heen staat te kijken om wat haar nu toch weer is overkomen, zo sta ik nu ook, want iedereen die ik ken met een blog is al getikt....(althans is al genoemd door iemand anders ;-). Overkomt mij nu iets heel vreselijks als ik het hou bij die 5 gekke dingen en verder gewoon verder ga met leven?? Ik hoop ut maar......

Daar gaat ie:
1 Ik ben gek op pijpjes waar je op kan blazen.... en waar dan geluid uit komt! Zo heb ik een hele verzameling houten bamboefluiten, dwarsfluitjes, een panfluit en zelfs een didgeridoo! Ik kan er ook nog op spelen!
2 Op mijn bureau op het werk staan natuurlijk foto's van mijn meisjes, maar ook een kleine (kanga)roe van Winnie de Pooh en als je op zijn kop drukt en weer loslaat, springt hij de lucht in! (doet het altijd goed als we iets te serieus worden of ons vervelen)
3 In mijn pubertijd heb ik een half jaar in een hommelkwekerij gewerkt. Daar verzorgde ik nestjes vanaf 1 koningin met eitjes tot een bak vol krioelende werksters en darren. Ik heb nog steeds een zwak voor deze insecten-met-bontjasje en ik ben in dat half jaar maar 3 keer gestoken!
4 Spinnen in huis pak ik met de hand op en zet ze liefdevol weer buiten (nou ja, die hele dikke doe ik met een glas en die gooi ik met een zwiepert naar buiten)
5 En het allergekste (volgens Nine): Ik heb gaatjes in mijn oren, maar draag geen oorbellen (meer).
Het moet niet gekker worden.....

Even proeven

Nine roept al een hele tijd dat ze zo graag viool wil spelen. Geen idee van wie ze dat heeft, want ik ken werkelijk niemand die zo'n instrument heeft. Maar ik zou het geweldig vinden (denk ik) als ze het zou gaan doen. Ik heb het zelf ook altijd al een mooi intrument gevonden, naast de piano en de gitaar waar ik wel een aardig geluid uit weet te halen (als ik weer even zou oefenen). Afijn ik dwaal af.
Vandaag was het zover. We mochten proeven. Proeven aan allerlei instrumenten bij de muziekafdeling van het Centrum voor de Kunsten in Eindhoven, kortweg CKE. Er was een speciale kindermiddag georganiseerd. Natuurlijk begonnen we aan een halfuurtje strijkers


Na het wisselen koos Marleen voor de Bas (of Cello, weet het even niet meer). Past wel bij haar he?
Het was de eerste les nog niet zo druk, dus mocht ik ook nog meedoen met een cello! Daar zijn alleen helaas geen foto's van.......

Na de strijkers gingen we door naar een workshop dansen. Dit vinden de meiden ook helemaal geweldig.

En ik vind deze foto best wel geweldig ;-)))

Toen was er nog tijd voor een lesje harp. Ook zo'n magisch instrument en het grote voordeel: als hij eenmaal goed is gestemd, kan je er niet vals op spelen!!!
De foto houden jullie tegoed, want Blogger heeft er even geen zin in om nog een foto toe te voegen....

Verder hebben de dames nog even herrie gemaakt op een (stuk van een) dwarsfluit.
Ik ben benieuwd of een van deze foto's ooit nog zal worden gebruikt in een programmaboekje als een van de dames een concert gaat geven....

Feesten bij de buren

Elk jaar als er weer eentje jarig is, krijg ik de kriebels. Er moet weer een partijtje georganiseerd worden. Alle jaren was ik het die de spelletjes voorbereidde, de uitnodigigen maakte, de tractaties verzon enzovoort. Dit jaar wilde Marleen geen spelletjes meer: "stom en kinderachtig"... Slik, wat wordt het dan? Duuk opperde een speurtocht. "Ja!" vond Marleen. En zo gebeurde het dat ik alleen maar een taart en frietjes hoefde te regelen en Duuk een hele speurtocht in elkaar zette met behulp van GPS Erg cool en dat vonden de kids ook! De weergoden waren ons goed gezind, want de hele week heeft het geregend, behalve op onze woensdag :-)))



Na de nodige instructie van Duuk konden we op pad. Hij had van te voren al de coordinaten van een aantal punten ingevoerd die we met behulp van vragen moesten terugvinden en die dan weer in voeren in de gps. Het klinkt misschien wat ingewikkeld, maar dat lijkt maar zo :-)

Halverwege even wat gegeten en gedronken, want het was best een flinke wandeling!
Gelukkig konden de kids toen we weer thuis waren lekker op de bank ploffen, alwaar we een filmpje hebben opgezet. Ondertussen hebben Duuk en ik frietjes gebakken. Precies op tijd kwamen de ouders weer langs om de kids op te halen.
Zo'n feestje is leuk. Zeker als alles lekker loopt en het weer ook nog meewerkt. Maar het allermooiste moment is als de ouders hun enthousiaste kinderen weer ophalen en Marleen blij en te vreden is over haar feestje. Dan kan je zelf met een gerust hart op de bank in elkaar storten :-)

Een waarom die titel? Drie keer raden welke film we hebben gekeken ;-).

Update Bas

Met Bas gaat het goed! Hij dartelt weer vrolijk rond in de tuin. Ongelofelijk hoe een kat de ene dag nog zo ziek kan zijn dat je voor zijn leven vreest en een paar dagen later is hij weer helemaal de oude gravende, kroelende, gekke bazzeboef. Zijn ab*-kuur is voorbij. Hij krijgt nog wel 2 keer per dag insuline ingespoten. In een week spreken we al aardig de taal der diabeten: Instellen*, bbs*, eh*, da*. Dankzij de dierenarts maar vooral ook dankzij een formum speciaal voor suikerspinners en een maillijst zijn we al heel wat wijzer geworden. Lang leve internet en lang leve Bas!


*bbs: bloedsuikerspiegel
*da: dierenarts
*ab: antibioticum
*eh eenheden insuline
*instellen: een goed evenwicht vinden tussen de hoeveelheid insuline en voeding zodat de bbs tussen gezonde waarden blijft.

Visite

Vandaag kwam mijn broer met zijn gezin op bezoek. Tegenwoordig wonen zij in Friesland en dat is niet naast de deur, dus helaas zien we elkaar niet zo vaak. Maar als we dan weer eens bij elkaar zijn is het altijd gezellig en druk. Tja want met 4 kids extra is het een aanpassen hier en daar.
In de keuken past het net.
Op de bank past het nog net. (en dan bedoel ik in deze niet het Friesche "net".

Maar het plezier wat de kids samen hebben is al het geschuif en gewurm zeker waard. Maar niets was mooier dan het begin. Toen ik de voordeur open deed en al die lachende gezichten zag. Vooral toen Jeroentje meteen zijn armpjes om mijn hals sloeg en bij mij op de arm wilde. Alsof ik naast de deur woon en we elkaar elke dag zien, zo vertrouwd. Ik wordt er weer helemaal heppie van nu ik er over schrijf.
Heerlijk om zo'n neefje om me heen te hebben en dan bedoel ik niet het Friesche "neefje", (voor de niet Friezen, dat is een mug) en eigenlijk toch ook weer wel :-)

Happy birthday Marleen!

Eindelijk, eindelijk het dan zover. Onze Marleen is jarig. Al heel vroeg dribbelen de meiden boven rond. Maar dan wordt het tijd voor het plechtige moment. Dus Marleen moet terug naar bed, net doen of ze slaapt. En wij doen haar deur zachtjes open en zingen haar wakker. Nine staat al klaar met een verjaardagsbeschuit!

Helaas moet Duuk daarna alweer naar zijn werk, maar wij feesten nog even door met een lekker ontbijtje en wat kadootjes: Winxpop Layla, sierradenset van Winx, dominostenen (die je om kan gooien) en als klap op de vuurpijl een dvdspel van... Winx! Een hoog Winxgehalte dus, tja je ontkomt er niet aan en stiekem vind ik het zelf ook wel leuk. Daarna naar school met de traditionele tractatiekoffer.
's Avonds hebben we met pa, ma en de tevens jarige tante Nienke gegeten in een buffetrestaurant in Uden. Daar wilde Marleen erg graag heen :-)). Tja ze kan zich daar helemaal lens eten aan de frietjes, loempiaatjes etc en er is een heerlijk toetjes buffet (ik ben de tel kwijt hoe vaak ze daar is geweest ;-))). Daar is ze ook nog verwend met een haarband, oorbelletjes, een ketting met haar naam en een sieradensetje waarmee je letters op een veter schuift.




Nu had ik hier nog een foto van Marleen met een bord vol garnalen en een van Nine die frietjes met stokjes eet willen plaatsen.... maar blogger wil dat niet... Ik laat deze tafreeltjes graag aan jullie fantasie over ;-)

Isn't she lovely

Onze Marleen. Vandaag wordt ze alweer 8 jaar. Het is toch niet te geloven?! Ik weet nog goed dat pa Thieu zei: " Geniet er maar van dat ze zo klein zijn, want voor je het weet lopen ze met hun rugzakje het schoolplein op....." Imniddels heeft hij zijn wijsheid aangepast: " Voor je het weet staat er zo'n puistenkop voor de deur, die vraagt om jullie Marleen...." Tja als ik deze foto zie, dan geloof ik hem wel. Al mag het mij nog wel even duren! Maar heerlijk is het natuurlijk wel, zo'n mooie, lieve, grappige, gevoelige, creatieve, zelfbewuste, sociale gekke en gezonde meid om je heen hebben*


* meestal...