Zo meteen ga ik naar een begrafenis. De vader van een vriendin is overleden. Het zal niet meevallen. Het verdriet te zien van iemand die je lief is. En het verdriet om mijn eigen ouders dat ongetwijfeld ook weer naar boven zal komen. Soms zoek ik het op, soms overrompelt me en soms weet ik dat het gaat komen. Het geeft niet. Dat is het leven. Tranen maken ruimte, ruimte in je hart, zodat je daarna weer wat dieper kan ademen.
Dus, geen mascara op vandaag en veel zakdoekjes mee. Straks staan we daar met tranen in onze ogen en verdriet in ons hart. Laat hem maar komen, de rivier van mijn hart. Ik weet dat er ook weer een tijd komt dat we met tranen zullen lachen om ons zelf en het leven.
Lieve vriendin, veel sterkte vandaag en de komende tijd.
2 opmerkingen:
Heel veel sterkte toegewenst.
Liefs, Alja
mooi verwoord!
Je broertje.
Een reactie posten